Zgodnie z orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, rozpatrującego sprawę klientki naszej Kancelarii, nie musi ona zwracać świadczeń otrzymanych na podstawie tzw. tarczy antykryzysowej. Zwrotu świadczeń (wraz z odsetkami za 4 lata) domagał się wcześniej (decyzją z 17.09.2024 r.) Wojewódzki Urząd Pracy.
Wojewódzkie Urzędy Pracy stosują wykładnię przepisów tarczy antykryzysowej, która jest niekorzystna dla przedsiębiorców i na tej podstawie żądają zwrotu części wypłaconych im środków pieniężnych. Problem ten dotyczy pracodawców, którzy do lipca 2021 r. skorzystali zarówno z pomocy ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzeń i składek ZUS pracowników, jak również ze zwolnienia przedsiębiorcy z płatności składek ZUS dla pracowników w różnych, niepokrywających się okresach. Pomimo, że okresy pomocy się nie pokrywają, w ocenie organów przedsiębiorca nie mógł skorzystać z wyżej wskazanych dwóch form pomocy w odniesieniu co do tych samych pracowników.
Z uwagi na niezasadność decyzji z dnia 17 września 2024 roku, wniesiono odwołanie. Wskazano w nim, iż wbrew twierdzeniom zawartym w decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Poznaniu, klientka przeznaczyła wnioskowaną wcześniej kwotę dofinansowania na wynagrodzenia pracowników oraz na opłacenie składek na ubezpieczenia społeczne należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. W odwołaniu przywołano także fakt, zgodnie z którym w dniu 1 lipca 2021 r. ustawodawca rozwiewając wątpliwości interpretacyjne art. 15gg ust. 7 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, dodał do tego przepisu ust. 7a, w którego treści wprost dopuszcza się korzystanie z pomocy z art. 15gg ww. ustawy w sytuacji, gdy przedsiębiorca korzystał ze zwolnienia z ZUS za inne miesiące niż te objęte dofinansowaniem z art. 15gg. W związku z powyższym wyklarował się najważniejszy wniosek - to samo zachowanie w 2020 r. stanowiłoby kumulacje pomocy a w 2021 r. już by jej nie stanowiło.
W odwołaniu zwrócono także uwagę na fakt zwłoki organów państwa przy powstawaniu obowiązków zwrotu omawianych świadczeń wraz z odsetkami – w tym przypadku za prawie 4 lata. Beneficjent nie miał bowiem możliwości kwestionowania samych odsetek, gdyż w przypadku braku terminowej wpłaty całości żądanej przez organ kwoty byłby zobowiązany do zwrotu całości kwoty dofinansowania.
Wbrew powyższej argumentacji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 maja 2025 roku utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W tej sytuacji, po konsultacji z Klientką, została podjęta decyzja o wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.
Po niemal 5 miesiącach od dnia wydania zaskarżonej decyzji organu II instancji sprawiedliwości stało się zadość, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny nie tylko uchylił tę decyzję, ale również poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Co jednak najważniejsze – Wojewódzki Sąd Administracyjny umorzył postępowanie administracyjne w trybie 145 § 3 ppsa oraz zasądził od organu na rzecz naszej Klientki zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów ustanowienia adwokata.
(przygotował: adwokat Alan Dopieralski)